การเรียนรู้จากงานวรรณกรรม
หลังการจากไปของ รงค์ วงษ์สวรรค์ ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ปี 2538 ผู้ได้รับการขนานนามว่า “พญาอินทรีแห่งสวนอักษร”ทำให้กระทรวงวัฒนธรรมมีแนวความคิดที่จะจัดรวบรวมผล งานที่โดดเด่นของศิลปินผู้นี้เพื่อให้เยาวชนและผู้ที่สนใจได้ศึกษา ซึ่งนับว่าเป็นผลดีต่อเยาวชนส่วนใหญ่ของประเทศที่จะได้ศึกษางานวรรณกรรมที่ มีคุณค่าต่อไปในอนาคต หากจะพูดถึง รงค์ ชื่อนี้เด็กรุ่นใหม่หลายคนคงไม่รู้จัก นี้ยังรวมถึงนักเขียนอีกหลายคนที่รู้จักกันแคบๆแค่ในวงการวรรณกรรม จะทำอย่างไรที่จะให้เด็กรุ่นใหม่ได้เรียนรู้จากงานวรรณกรรมของนักเขียนเหล่า นี้
การเรียนรู้จากงานวรรณกรรมนับเป็นการเรียนรู้ที่น่าสนใจอีกประการหนึ่งนอก จากการเรียนรู้นอกตำราเรียนที่มีใช้กันอยู่ในปัจจุบัน ผลงานวรรณกรรมส่วนใหญ่ศิลปินได้กลั่นออกมาจากแนวความคิดต่อเหตุการณ์ที่ อุบัติขึ้น ณ ขณะที่สร้างสรรค์ผลงาน เมื่อมีการศึกษางานวรรณกรรมเหล่านั้นผู้ที่ศึกษาจะรับรู้ได้ถึงแนวความคิด ของผู้เขียนที่มีต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ความเปลี่ยนแปลงของสังคมในยุคสมัยที่เขียนงานวรรณกรรม นี่เท่ากับเป็นการศึกษาประวัติศาสตร์ของ สังคมจากแนวความคิดหลากหลายแนวความคิดของผู้เขียน
เรื่องดังกล่าวสอดคล้องกับการจัดการเรียนการสอนในรูปแบบการศึกษาและเรียนรู้ จากประสบการณ์จริงที่นอกเหนือจากตำราเรียน ซึ่งสามารถพูดได้ว่าตำราเรียนที่ใช้กันในปัจจุบันนี้มีความล้าหลังที่ไม่ทัน ต่อเหตุการณ์ในยุคสมัยที่เกิด ขึ้น หนังสือเรียนในปัจจุบันพูดได้ว่าคือหลังสือที่ใช้เรียนในเรื่องของประวัติ ศาสตร์เกี่ยวกับวิชานั้นๆเป็นส่วนใหญ่หลักสูตรที่ใช้เรียนในรุ่นของพ่อ บางครั้งในปัจจุบันรุ่นของลูกก็ยังคงมีให้เรียนกันอยู่
จากนโยบายของกระทรวงศึกษาธิการที่เตรียมการปรับปรุงหลักสูตรการเรียนการสอน และตำราเรียนให้ทันต่อยุคสมัย ก็น่าที่จะพิจารณาการเอางานวรรณกรรมของศิลปินหลายท่านที่โดดเด่นนำมาบรรจุ ใช้เป็นบทเรียนได้ด้วยเช่นกันโดยการที่จะนำงานวรรณกรรมนั้นมาจัดการปรับปรุง ให้เหมาะสมกับการเรียน รู้ของผู้เรียน เพราะว่าประเทศไทยมีศิลปินที่ผลิตงานวรรณกรรมที่น่าสนใจและมีความโดดเด่น หลายคนด้วยกัน
อาทิเช่น ลาว คำหอม ผู้เขียนเรื่อง “ลูกอีสาน” ที่มีการนำมาใช้เป็นบทเรียนนอกเวลาเพื่อให้นักเรียนศึกษานอกจากการเรียนรู้ ในตำราเรียน หรือ เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ กวีนิพนธ์หลากหลายเรื่องที่ท่านแต่งขึ้นมีความน่าสนใจและน่าศึกษาเป็นอย่าง ยิ่ง หรือ นักเขียนอย่าง ประชาคม ลุนาชัย และ กนกพงศ์ สงสมพันธุ์ ผู้เขียนบันทึกถึงการใช้ชีวิตที่เรียกได้ว่าการใช้ชีวิตอย่างพอเพียง งานวรรณกรรมของนักเขียนเหล่านี้ล้วนเป็นเรื่องที่น่าศึกษาอย่างยิ่ง
สังคมการศึกษาในปัจจุบันที่การเรียนรู้นอกตำราเรียนมีความสำคัญเท่าๆกับการ เรียนรู้ในตำราเรียน งานทางด้านวรรณกรรมจึงมีส่วนสำคัญที่จะใช้ในการ เรียนการสอนนอกตำรา อาจจะพูดว่าเราสามารถเรียนรู้ถึงความเปลี่ยนแปลง ของ ยุคสมัยที่เป็นประสบการณ์จริงจากงานวรรณกรรมก็ว่าได้ และยังเป็นการร่วมส่งเสริมการผลิตผลงานของนักเขียนและศิลปินของประเทศอีกทาง หนึ่ง เนื่องจากผลงานของนักเขียนในปัจจุบันไม่ได้รับการเผยแพร่อย่างเป็นรูปธรรม เท่าที่ควร ส่งผลถึงแรงบันดาลใจที่จะผลิตงานเขียนใหม่ๆ เพิ่มขึ้นมา
งานวรรณกรรมในปัจจุบันกำลังได้รับการหลงลืมจากสังคมไทยที่มีเทคโนโลยีและ สิ่งล่อใจอื่นๆเข้ามาแทนที่ จะหากลุ่มคนที่สนใจต่องานวรรณกรรม นั้นยากเต็มที่ เมื่อไม่มีใครสนใจงานวรรณกรรม นักเขียนและผลงานเหล่านั้นก็จะต้องสูญหายไปในอนาคต ช่วยกันเถอะอย่าให้นักเขียนหรือศิลปินต้องลาโลกไปก่อนที่ผลงานของบุคคลผู้ นั้นจะได้รับการเหลียวแลอีกต่อไปเลย
